Exit aktarıcısının gelen kutusu: DMCA bildirimleri, korkutucu aramalar ve IP adresiyle suçluluk
Her Tor devresi birinin sunucusunda sona erer. Exit aktarıcısı, IP adresi açık internete bakan tek atlama olduğundan, her hedef site o tek adresi, geçen binlerce yabancının eylemleri için kaydeder. Tor Project destek portalı sonucu açıkça söylüyor: "birinin sizinle eninde sonunda iletişime geçeceğini söylemek muhtemelen güvenli" (Tor destek portalı).
Sıradan posta yığını
Portalın beklentiler sayfası, internetin şikayetler kataloğu gibi okunuyor: - Bir Vin Diesel filminin "ilk iki dakikası" hakkında otomatik telif bildirimleri.
- Ele geçirilmiş bir hesap için "sözde FBI'den" gelen bilinen fidye e-postası - operatör yanıt veriyor, bildirimi yapan "hmm, peki" deyip gidiyor.
- Spam şikayetleri; öfkeli takip postası operatörün sağlayıcısına gidiyor.
- IRC rahatsızlıkları bildirimleri, ardından aktarımın kendisine yönelik dağıtık bir hizmet reddi saldırısı.
Bunların hiçbiri mahkemede bitmiyor; çoğu sessizlikte bitiyor. Uzun süreli operatörler aynı profili anlatıyor. phobos, 2008'de Tor Project blogunda, beş yıllık exit işletmeciliğinin ardından "yaklaşık 50 DMCA ihlal bildirimi, 20 istismar şikayeti ve fedilerden sıfır ziyaret" saydığını yazdı (Tor Project blogu). İlk şikayeti, DALnet'e yönelik bir IRC saldırısının ardından sağlayıcısından gelmişti; telefon görüşmesi ve hızlı bir port engellemeyle çözüldü. Özeti: "Gerçek hayat çok daha sıkıcı." IP adresiyle suçluluk
Posta gelmeye devam ediyor, çünkü yapısal bir varsayım var: IP ne yaptıysa suçlu olan IP'dir. Tor Project'in istismar şablonları kitaplığı, tekrarlayan türlere yanıt vermek için var - yorum ve forum spamı, ele geçirilmiş webmail üzerinden aktarım, hizmet reddi saldırıları, kazıma robotları, kaba kuvvet girişleri, hacklenmiş hesaplar ve e-ticaret dolandırıcılığı; mağazalar Tor üzerinden verilen her siparişi yalnızca IP'ye bakarak sahte olarak işaretliyor. Şiddet içeren tehditlere bile yanıt var, analojiyle: postayla gönderilen bir ölüm tehdidi posta kutusunun sahibine yüklenmez (Tor istismar şablonları). Her şablon aynı iki noktayı yapar: operatör hiçbir kullanıcıyı tespit edemez ve trafik oradan kaynaklanmamıştır. Şablonların standart kapanışı bunu açıkça söylüyor: "Bu konuyu daha fazla izlemenin bir yolu yok. Sistem istemci bağlantılarına veya önceki atlamalara ait kayıt tutmaz." Bir exit operatörü adresi yönetir, arşivi değil. Projenin felsefe bölümü sonucu çıkarıyor: Tor Project'in felsefesi şudur: istismar, intikam peşinde koşarak ve hayaletleri kovalayarak emek ve kaynak harcamak yerine, proaktif biçimde site yöneticileri tarafından ele alınmalıdır.
Postayı yanıtlamak
Topluluğun yönlendirmesi dramatik değil, prosedürel. Relay kaynakları sayfası operatörlerden şikayetleri hızlı yanıtlamalarını - genellikle 24 saat içinde - hazır yanıt mektupları bulundurmalarını ve hangi barındırıcıların exit'lere tahammül ettiğini not etmelerini istiyor (Tor topluluk kaynakları). Şablonlar DMCA bildirimlerini ve genel istismar raporlarını kapsıyor; bir barındırıcıda hacimden bıkkınlık oluştuğunda sayfa bir emniyet vanası öneriyor: exit politikasındaki izinli port sayısını azaltmak. O port listelerinin gerçekte neyi kontrol ettiği yaygın biçimde yanlış anlaşılıyor - exit politika mitleri açıklamamız bunları ayıklıyor. Öğüt yaşanmış deneyimden geliyor. phobos, 2005'te saat başı gelen DMCA bildirim botlarıyla, şablonu kendiliğinden yanıt veren bir posta filtresine bağlanarak baş etti; sonraki bildirimler sağlayıcısına gidiyordu, o da aynı mektubu alınca "ticketyi kapatmayı sürdürüyor". Aynı sayfa ayrıca exit'i eviniz olmayan bir yerde işletmenizi ve önceden bir avukat tanımanızı öneriyor - bazı şikayetlerin iyi bir mektupla kapanmadığının kabulü olarak. E-posta olmaktan çıktığında
Kolluk kuvvetleri sorguları daha nadir, daha ağır kategori. Haziran 2015'te Boing Boing, New Jersey'deki FBI federal büyük jürisinden, IP adreslerinden birine bağlı tüm kayıtları isteyen bir celbname aldı: siteye ait olan exit düğümü, o tarihlerde üç yaşındaydı. Avukatı, yayın organının eksiksiz yayımladığı bir mektupla yanıt verdi: "Boing Boing'un o tarihte o IP adresinin kullanımıyla ilgili hiçbir abone kaydı, kullanıcı bilgisi, hiçbir kaydı yoktur; bu nedenle celbnameye uygun hiçbir belge sunamaz" (Boing Boing). Cory Doctorow'un sonrasına dair anlatımı: "Ve hepsi buydu." Diğer yargı bölgeleri daha az hoşgörülüydü; aynı yazı Almanya ve Avusturya'daki exit operatörü kovuşturmalarına işaret ediyor. Polis ilgisi her zaman bir şikayeti beklemez: Haziran 2018'de Alman Staatsschutz birimleri, Tor exit altyapısının finansmanına ve işletilmesine yardım eden bir grup olan Zwiebelfreunde'nin yönetim kurulu üyelerinin evlerini aradı; soruşturma aslında bir politik blogu hedefliyordu. Bağışçı kayıtlarına el konuldu; bu kayıtlar söylentiye göre Tails projesi üyelerinin kimliklerini de içeriyordu. Bir yönetim kurulu üyesi bağı "zayıf" diye niteledi ve ZDNet, hiçbir Tor altyapısının ele geçirilmediğini bildirdi (ZDNet). Baskınlardan daha sıradan olan ise tahliyeler: phobos, yeni sahiplerin proxy yasağı koyunca bir sağlayıcısını kaybetti. Exit'ler neden kıt kalıyor
Sürtüşmeleri toplayın: katmanın kıtlığı gizemini yitiriyor. Operatörün bir istismar iletişim adresine ve onu besleyecek sabra ihtiyacı var. Exit kabul eden barındırıcılar o kadar az ki topluluk dostu ve düşman sağlayıcı listeleri tutuyor. Kara listeler exit'leri büyük platformlardan itiyor: Tor Project'in 2012 tarihli bir fonlama tartışmasında alıntılanan bir operatör, IP'si "birçok, birçok büyük sitede kara listelere girmeye başlayınca" bıraktı (Turning funding into more exit relays). O tartışma, sponsorlu exit'lerin şikayetlerini yanıtlamak için ayrı bir kişiye para ödenmesini bile tartmıştı - şikayet yönetimi, yarım günlük bir iş olarak fiyatlanmıştı. Yazının yazarı Roger Dingledine altta yatan ekonomiyi basitçe özetledi: "sunucuları mukavvadan inşa edemezsiniz ve internet bağlantılarını iyi niyetle ödeyemezsiniz." Tor Project, köprüleri ile guard ve middle aktarıcılarını çok düşük riskli saymayı sürdürüyor; yasal maruziyet exit katmanında. Bu sınıflandırma ve başkalarının suçlarıyla dolan bir gelen kutusu, exit'lerin ağın en kıt gönüllüleri kalmasını açıklıyor. Tasarım hâlâ geçerli: bir exit aktarıcısı trafiği kimin gönderdiğine dair hiçbir şey kanıtlamaz ve her operatör, bir DMCA'ya daha aynı eski şablonla yanıt vererek, pratikte ağın ön kapısını açık tutuyor.
